இடம் பொருள் ஏவல்
பொருள் :
சென்னை, அடையார்.
நவீன கட்டிடக்கலையின் உச்சமாக விளங்கிய அந்த 'ஆர்க்கிடெக்ட்ஸ் ஸ்டுடியோ'வின் மூன்றாவது மாடி. நேரம் நள்ளிரவு 11 மணியைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்தது. வெளியே அடைமழை, ஜன்னல் கண்ணாடிகளைப் பிய்த்துத் தின்பது போல ஆக்ரோஷமாகப் பெய்து கொண்டிருந்தது.
அலுவலகத்தில் இருந்த அத்தனை விளக்குகளும் அணைக்கப்பட்டிருக்க, மூலையில் இருந்த சித்தார்த்தின் கேபினில் மட்டும் நீல நிற ஒளி கசிந்து கொண்டிருந்தது. இரண்டு பிரம்மாண்டமான 'வளைந்த மானிட்டர்களுக்கு' (Curved Monitors) நடுவே, சித்தார்த் மாய்ந்து போயிருந்தான். திரையில் ஒரு பிரம்மாண்டமான வணிக வளாகத்தின் '3D மாடல்' மெல்லச் சுழன்று கொண்டிருந்தது. கையில் இருந்த ஸ்டைலஸ் (Stylus) பேனாவால் டிஜிட்டல் பேடில் எதையோ திருத்திக் கொண்டிருந்தான்.
முப்பத்திரண்டு வயது. இந்தியாவின் தலைசிறந்த ஆர்க்கிடெக்ட். ஆனால், அவனது கண்கள் சோர்வில் சிவந்திருந்தன. வெற்றிடம். ஒரு தீராத வெற்றிடம் அவன் கண்களில் தெரிந்தது. அனாதை இல்லத்தில் வளர்ந்தவன் என்பதால், இந்த வெற்றிகளைக் கொண்டாடவோ, தோல்விகளைப் பகிரவோ அவனுக்கு ஒரு ஜீவன் கூட இல்லை. அந்தத் தனிமைதான் அவனது பலம், அதுவே அவனது சாபம்.
"மே ஐ கம் இன், மிஸ்டர் சித்தார்த்?"
திடுக்கிட்டுத் திரும்பினான் சித்தார்த். அந்த நள்ளிரவு நேரத்தில், பூட்டிய அலுவலகத்திற்குள் ஒரு பெண் குரல்.
வாசலில் ஒரு உருவம். சந்தன நிறம். மழையில் லேசாக நனைந்த கருமேகக் கூந்தல். அவள் அணிந்திருந்த அடர் நீல நிறப் புடவை, அந்த அரை இருட்டில் அவளை ஒரு தேவதை போலவும், அதே சமயம் ஒரு மர்ம உருவம் போலவும் காட்டியது.
"நீங்க...? செக்யூரிட்டி சிஸ்டம் லாக் ஆகியிருக்குமே... எப்படி உள்ள வந்தீங்க?" சித்தார்த் நாற்காலியை விட்டு எழுந்தான்.
"பூட்டின கதவுகள் என்னைத் தடுக்காது சித்தார்த்..." அவள் குரலில் இருந்த அந்த விசித்திரமான ஈர்ப்பு, சித்தார்த்தின் கேள்வியை பாதியிலேயே விழுங்கியது. அவள் மெல்ல நடந்து உள்ளே வந்தாள்.
அவள் நகர நகர, அந்த அறைக்குள் ஒரு விசித்திரமான நறுமணம் பரவியது. அது ஜவ்வாது அல்லது மல்லிகை வாசனை அல்ல. பல வருடங்களாகத் திறக்கப்படாத ஒரு பழைய மரப்பெட்டியைத் திறந்தால் வரும், பழமையின் நெடி கலந்த வாசனை.
"நான் மதுமிதா. தஞ்சாவூர்ல இருந்து வர்றேன்."
"மேடம், இது ஆபீஸ் ஹவர்ஸ் இல்ல. ப்ளீஸ் லீவ்," சித்தார்த் கறாராகச் சொல்லிவிட்டு, கணினியைத் திருப்ப முயன்றான்.
மதுமிதா அவன் மேஜையை நெருங்கினாள். திரையில் சுழன்று கொண்டிருந்த கட்டிடத்தைப் பார்த்தாள்.
"இந்தக் கட்டிடத்துல இருக்கற நேர்த்தி, உங்க வாழ்க்கையில இல்ல சித்தார்த். உங்க வலது தோள்பட்டையில ஒரு மச்சம் இருக்குமே... கவனிச்சிருக்கீங்களா?"
சித்தார்த் சிலையாகிப் போனான். சட்டைக்குள் மறைந்திருக்கும் அந்த மச்சம் பற்றி இவளுக்கு எப்படித் தெரியும்? அவனது தனிப்பட்ட மருத்துவரைத் தவிர யாருக்கும் தெரியாத ரகசியம் அது.
"எ... எப்படி?"
"புகழைக் கொடுக்கும் ராஜ மச்சம் அது. ஆனா, ராத்திரி நேரத்துல தீராத தனிமையைத்தான் அது உங்களுக்குத் தருது. சரியா?"
பேசிக் கொண்டே அவள் தனது வலது கையை நீட்டினாள். அவள் விரல்கள் பனிக்கட்டியை விடக் குளிர்ந்து இருந்தன. அந்த விரல்கள், மவுஸ் பிடித்திருந்த சித்தார்த்தின் கையைத் தொட்டன.
*ஷாக்!*
சித்தார்த்தின் உடலில் ஆயிரம் வோல்ட் மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற உணர்வு. அடுத்த நொடியே, அவனது மூளையின் நரம்புகள் செயல் இழந்தன. அவனது தர்க்க அறிவு (Logic) அணைக்கப்பட்டு, ஒரு விதமான போதை தலைக்கு ஏறியது. கணினித் திரை மறைந்து, அவளது கண்கள் இரண்டு பெரிய சுழல்களாக மாறி அவனை உள்ளிழுப்பது போலிருந்தது.
"எங்க அப்பா 'சுந்தரமூர்த்தி' ஒரு பெரிய மாந்த்ரீகர். அவர் உபாசனை செய்யும் 'கர்ண பிசாசினி' தான் உங்க தனிமையைப் பத்திச் சொன்னுச்சு. எனக்கு ஒரு பழைய பங்களாவை புதுப்பிக்கணும். அதுக்கு நீங்க வரணும்..." அவள் ஒரு எஜமானியைப் போல ஆணையிட்டாள்.
சித்தார்த்தின் கண்கள் சொருகின. அவன் வாய், "வர்றேன்..." என்று தன்னிச்சையாக முணுமுணுத்தது.
"லேப்டாப்பை எடுங்க. இப்போவே கிளம்பலாம்."
சித்தார்த் ஒரு இயந்திரம் போலத் திரும்பினான். கணினியை அணைக்க வேண்டும் என்றோ, ஆபிஸை பூட்ட வேண்டும் என்றோ அவனுக்குத் தோன்றவில்லை. அவன் ஆன்மா இப்போது அவளிடம் அடமானம் வைக்கப்பட்டிருந்தது.
இடம் :
கார் சென்னையைத் தாண்டி, கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலை வழியாகப் பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. மதுமிதா டிரைவிங் சீட்டில் அமர்ந்திருந்தாள். பின் இருக்கையில் சித்தார்த், உயிரற்ற பொம்மை போலச் சரிந்து கிடந்தான். அவனது மயக்கம் சாதாரணமானது அல்ல; அது ஒரு 'மாந்த்ரீகக் கட்டு'.
விடியற்காலை 5 மணி. கார் தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தின் எல்லையைத் தொட்டது.
நடுக்காவேரி கிராமம். ஊருக்கு வெகு தொலைவில், காவிரி ஆற்றங்கரையை ஒட்டிய ஒரு அடர்ந்த சவுக்குத் தோப்பு. அதன் நடுவே நின்றது அந்தப் பங்களா.
நூறு வருடப் பழமையான கட்டிடம். காரை, பெயர்ந்து செங்கற்கள் வெளியே தெரிந்தன. வாசலில் நின்றிருந்த பிரம்மாண்ட வேப்பமரம், ஏதோ ஒரு ராட்சதக் கிழவி தலைவிரித்து ஆடுவது போலக் கிளைகளை ஆட்டிக் கொண்டிருந்தது.
வீட்டின் திண்ணையில் ஒருவர் அமர்ந்திருந்தார். ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்கவர். முறுக்கு மீசை, சிவந்த கண்கள், நெற்றியில் பெரிய குங்குமப் பொட்டு. கழுத்தில் ருத்திராட்ச மாலைகள். அவர்தான் சுந்தரமூர்த்தி.
காரிலிருந்து மதுமிதா இறங்கினாள். அவளைத் தொடர்ந்து, சித்தார்த்தும் தள்ளாடியபடியே இறங்கினான்.
சுந்தரமூர்த்தி சித்தார்த்தை ஏற இறங்கப் பார்த்தார். ஒரு ஆட்டை வெட்டப் போகும் கசாப்புக்காரன், அதன் கழுத்தின் தரத்தைச் சோதிப்பது போன்ற பார்வை அது.
"பொருள் வந்தாச்சு... ஆனா மயக்கம் தெளியறதுக்குள்ள காரியத்தை முடிச்சிரணும்," சுந்தரமூர்த்தி கரகரத்த குரலில் சொன்னார்.
"இவனை மாடி அறைக்குக் கூட்டிட்டு போங்க அப்பா. பகல் முழுக்கத் தூங்கட்டும். அமாவாசை பூஜை நள்ளிரவுல தான்," என்று சொல்லிவிட்டு மதுமிதா உள்ளே சென்றாள்.
சித்தார்த் மாடி அறைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டான். அந்த அறையில் 1920-ல் வரையப்பட்ட ஒரு ஓவியம் இருந்தது. அதில் இருந்த பெண் அச்சு அசல் மதுமிதாவைப் போலவே இருந்தாள். சித்தார்த்தின் மழுங்கிய மூளைக்கு அது விசித்திரமாகத் தோன்றினாலும், பயணக் களைப்பும், வசிய மருந்தின் வீரியமும் அவனை உடனடியாக ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குக் கொண்டு சென்றன.
சூரியன் உதித்து, மறைந்தது. அந்தப் பங்களாவில் பகல் பொழுதே ஒரு விதமான மங்கலான இருளோடுதான் கழிந்தது.
நள்ளிரவு.
சித்தார்த் திடுக்கிட்டு விழித்தான். அறை முழுக்க கும்மிருட்டு. ஜன்னல் வழியே நிலா வெளிச்சம் மட்டும் விழுந்து கொண்டிருந்தது. அவனது தலை பாரமாக இருந்தது. 'நான் எங்கே இருக்கிறேன்?' என்ற குழப்பம் வருவதற்கு முன்...
*ஜல்... ஜல்... ஜல்...*
கூர்மையான சலங்கை சத்தம். அது வெறும் சத்தம் அல்ல; காற்றில் மிதந்து வரும் ஒரு அழைப்பு.
அறைக்கதவு தானாகத் திறந்தது. வெளியே தாழ்வாரத்தில், ஒரு பெண் உருவம் நடந்து செல்வது தெரிந்தது. அது மதுமிதா. ஆனால், நேற்று பார்த்த நவீன உடை இல்லை. பட்டுப்புடவை, தலை நிறைய பூ, கையில் விளக்கு.
சித்தார்த் ஒரு இரும்புத் துண்டு போலவும், அந்த உருவம் ஒரு காந்தம் போலவும் உணர்ந்தான். படுக்கையை விட்டு எழுந்தான். கால்கள் தன்னிச்சையாக அவளைப் பின்தொடர்ந்தன.
ஏவல்:
வீட்டின் மையப் பகுதியில் இருந்த அந்தப் பெரிய முற்றத்தில் (Courtyard), வானம் திறந்திருந்தது. நடுவே ஒரு பெரிய யாக குண்டம் தீயினால் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது. அதைச் சுற்றி மண்டை ஓடுகளும், எலுமிச்சம்பழங்களும் சிதறிக் கிடந்தன.
சுந்தரமூர்த்தி ஒரு நீண்ட கத்தியைத் தீயில் காட்டிக் கொண்டிருந்தார். அவர் வாய் ஏதோ விசித்திரமான மந்திரத்தை உச்சரித்துக் கொண்டிருந்தது.
"ஓம்... க்ரீம்... ஹ்ரீம்... யக்ஷிணி ஆகர்ஷய... ஆகர்ஷய..."
மதுமிதா அந்த யாக குண்டத்தின் மறுப்பக்கம் போய் நின்றாள். தீயின் செந்நிற ஒளியில், அவள் கண்கள் இப்போது ரத்தச் சிவப்பாகத் தெரிந்தன.
"மதுமிதா... என்ன நடக்குது இங்க?" சித்தார்த் கத்தினான். பகல் முழுவதும் தூங்கியதில், அவனது சுயநினைவு லேசாகத் திரும்பியிருந்தது.
திடீரென காற்று வேகமாக வீசியது. விளக்குகள் அணைந்து எரிந்தன.
மதுமிதாவின் குரல் மாறியது. அது மென்மையான இசைக்குரல் அல்ல; கிணற்றுக்குள் இருந்து வரும் ஒரு அசுரக் குரல்.
"நான் மதுமிதா இல்லடா... யக்ஷிணி! மதுமிதாங்கறது நான் போட்டுக்கிட்ட வேஷம்."
சித்தார்த் பயத்தில் உறைந்து, பின்னால் நகர முயன்றான். ஆனால் கால்கள் தரையோடு ஒட்ட வைக்கப்பட்டிருந்தது போல இருந்தன.
சுந்தரமூர்த்தி சிரித்துக் கொண்டே நெருங்கினார். "சித்தார்த்... இந்த வீட்டுக்குத் தேவை ஆர்க்கிடெக்ட் இல்ல. ஒரு 'பலி'. **இடம்** - இந்த யக்ஷிணியின் மாளிகை. **பொருள்** - நீ. **ஏவல்** - இவளுக்கு இளமை கொடுப்பது."
"எ... என்னை ஏன்? என்னை எப்படி கண்டுபிடிச்சீங்க?" சித்தார்த் தழுதழுத்தான்.
சுந்தரமூர்த்தி விளக்கினார், "நீ எங்களைத் தேடி வரல சித்தார்த். நாங்க தான் உன்னைத் தூண்டில் போட்டு இழுத்தோம். இந்த உலகத்துல எங்கெல்லாம் ஒரு திறமைசாலி தனிமையில ஏங்கறானோ, அவங்க உடம்புல இருந்து ஒரு விதமான 'ஏக்க நெடி' (Scent of Loneliness) வரும். நான் ஏவி விட்ட **'கர்ண பிசாசினி'** அந்த வாசனையை நுகர்ந்து உன்னைக் காட்டிக் கொடுத்துச்சு. நான் உன் ஜாதகத்தையும், மச்ச சாஸ்திரத்தையும் வச்சு நீதான் சரியான ஆளுன்னு உறுதி பண்ணேன். அப்புறம் என்ன... எஜமானி மதுமிதா உருவத்துல நேர்ல வந்தாங்க... நீ சிக்கிட்ட!"
சித்தார்த் அதிர்ந்து போனான். அவனது வெற்றியும், தனிமையும் அவனுக்கு எமனாக மாறியதை உணர்ந்தான்.
"இன்னும் ஆறு வருஷத்துக்கு என் இளமையைத் தக்க வைக்க, ஒரு கலைஞனோட ரசனை மிக்க ரத்தம் வேணும்!" யக்ஷிணி கையை நீட்டினாள். அவளது விரல் நகங்கள் கூர்மையாக நீண்டு வளர்ந்தன.
சுந்தரமூர்த்தியின் கையில் இருந்த கத்தி, சித்தார்த்தின் நெஞ்சை நோக்கி இறங்கியது.
"அம்மா...!" என்ற சித்தார்த்தின் அலறல், இடியின் சத்தத்தோடு கரைந்து போனது. ரத்தம் யாக குண்டத்தில் சிந்தியதும், யக்ஷிணியின் முகத்தில் இருந்த சுருக்கங்கள் மறைந்து, மீண்டும் 25 வயதுப் பெண்ணாகப் பொலிவு பெற்றது.
அந்தப் பழைய பங்களா மீண்டும் அமைதியானது.
சுழற்சி (6 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு)
சுந்தரமூர்த்தி கையில் இருந்த பழைய ஓலைச்சுவடியைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தார். அவரது தலைமுடி நரைத்திருந்தது.
"தாயே... ஆறு வருஷம் முடியப் போகுது. சித்தார்த்தின் ரத்தம் தந்த சக்தி குறைய ஆரம்பிச்சிருச்சு. அடுத்த பொருள்...?"
யக்ஷிணி கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்தாள். லேசான சோர்வு தெரிந்தது.
"சுந்தரமூர்த்தி... சித்தார்த்தோட ரத்தம் எனக்கு 'அழகை' (Beauty) மட்டும்தான் கொடுத்துச்சு. ஆனா இந்த நவீன உலகம் ரொம்ப மாறிடுச்சு. இங்க தாக்குப்பிடிக்க அழகு மட்டும் பத்தாது... 'அறிவு' (Intellect) வேணும். தந்திரம் வேணும்."
"அப்போ...?"
"அடுத்த பலி ஒரு கலைஞனா இருக்கக் கூடாது. ஒரு மகா புத்திசாலியா, அறிவுஜீவியா இருக்கணும். அவனோட மூளை பலி கொடுக்கப்படும் போது, அவனோட மொத்த அறிவும் எனக்குக் கிடைக்கும். அப்போதான் நான் இன்னும் வலிமையாவேன்."
சுந்தரமூர்த்தி வக்ரமாகச் சிரித்தார். "கர்ண பிசாசினி ஏற்கெனவே ஒருத்தனைக் கண்டுபிடிச்சுருக்கு தாயே. பெங்களூர்ல... ஒரு பெரிய மூளைக்காரன். ஆனா சுத்தமான அனாதை."
பெங்களூரு, எலக்ட்ரானிக் சிட்டி.
பிரபலமான ஒரு காபி ஷாப்பின் மூலையில் அமர்ந்திருந்தான் விவேக். அவன் ஒரு 'கிரிப்டோகிராஃபி' (Cryptography) எக்ஸ்பெர்ட். முப்பது வயது. விவாகரத்து ஆகித் தனியாக வாழ்பவன். லேப்டாப்பில் ஏதோ சிக்கலான குறியீடுகளை உடைக்க முயன்று கொண்டிருந்தான்.
"எக்ஸ்கியூஸ் மீ... விவேக்?"
விவேக் நிமிர்ந்து பார்த்தான். எதிரே சந்தன நிறத்தில், கருமேகக் கூந்தலுடன் ஒரு பேரழகி. கழுத்தில் ஒரு விசித்திரமான பதக்கம் மின்னியது.
"நான் மதுமிதா. தஞ்சாவூர் சரஸ்வதி மஹால் நூலகத்துல இருந்து வர்றேன்."
"சொல்லுங்க..." விவேக் அவளை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான்.
"உங்க உள்ளங்கையில இருக்கற அந்த மச்சம்... அது மகா அறிவுக்கு அடையாளம். ஆனா அது உங்களுக்கு தனிமையைத்தான் பரிசா கொடுத்திருக்கு. சரியா?"
விவேக் அதிர்ந்தான். "உங்களுக்கு எப்படி...?"
"எங்க அப்பா ஒரு கர்ண பிசாசினி உபாசகர்..." என்று சிரித்தவள், தன் பையில் இருந்து பழுப்பு நிறத்தில் இருந்த ஒரு பழைய ஓலைச்சுவடியை எடுத்தாள். அதில் விசித்திரமான எண்கள் மற்றும் எழுத்துக்கள் இருந்தன.
"சித்தர்கள் எழுதின ரகசியக் குறிப்பு இது. இதை 'டீகோட்' (Decode) பண்ண உங்களை மாதிரி ஒரு ஜீனியஸ் வேணும். பெரிய சன்மானம் உண்டு. வர்றீங்களா?"
அந்த ஓலைச்சுவடியின் மர்மமும், அவளது வசீகரப் பார்வையும் விவேக்கின் அறிவுக் கண்ணை மறைத்தன. சித்தார்த்தைப் போலவே, அவனும் அந்த வலையில் விழுந்தான்.
"கண்டிப்பா வர்றேன் மதுமிதா..."
வெளியே இடி இடித்தது. யக்ஷிணிக்குத் தேவையான 'அறிவுப் பசி'க்கான உணவு சிக்கிவிட்டது.
இடம் - அதே நடுக்காவேரி பங்களா.
பொருள்- விவேக்கின் அறிவு.
ஏவல் - இம்முறை அறிவிற்காக ரத்தம் சிந்தப்படப் போகிறது.
