பர்ஸனல் ஸ்பேஸ்

பர்ஸனல் ஸ்பேஸ்

"காலைல எழுந்த உடனே facebook ஆ? நல்லா வெளங்கிடும் குடும்பம்" காப்பியை எடுத்துக்கொண்டு வந்த வனஜா எரிந்து விழுந்தாள். " எழுந்தோமா எதாச்சும் வீட்டு வேலை செஞ்சோமா, பொண்டாட்டிக்கு ஒத்தாசையா இருந்தோமான்னு இல்லாத எப்பப்பாரு இதக் கட்டிக்கிட்டு அழவேண்டியது.

இல்ல, தெரியாமத்தான் கேக்கறேன்.. நீங்களும் இந்த குடும்பத்துக்குத் தலைவர் தானே? வீட்டுல என்ன நடக்குதுன்னு வெவரம் தெரியுமா? பிள்ளைங்க என்ன மார்க் வாங்கறாங்கன்னு தெரியுமா? இல்ல, அவங்க எந்த கிளாஸ் படிக்கறாங்கன்னாவது தெரியுமா? எப்பப்பாரு இதுவேவா? ஒரு முடிவே இல்லையா?" பேசி முடிக்கும்போது வனஜாவின் முகம் சிவந்திருந்தது. கண்களில் நீர் கோர்த்து விட்டது.

" இப்ப என்ன நடந்திச்சுன்னு இப்படி கோபப் படற? நான் என்ன செய்யல நம்ம குடும்பத்துக்கு? ஒவ்வொருத்தருக்கும் பார்த்துபார்த்து செய்யலியா? கேட்டதெல்லாம் வாங்கித்தரலியா? வருஷா வருஷம் லீவுக்கு வெளில கூட்டிக்கிட்டு போகலியா? லாஸ்ட் ரெண்டு வருஷமா வெளிநாடு வேற போனோம். என்ன பன்னால நான்? எனக்குன்னு கொஞ்சம் பர்ஸனல் ஸ்பேஸ் எடுத்துக்கிட்டா தப்பா?" என்று பதிலுக்கு இரைந்தான் சிவராமன்.

வனஜா அழத்துவங்கினாள். அவள் அழுவதைப் பார்த்து சிவராமன் கோபம் தணிந்தான். "வனி! செல்லம்! சாரிடா! அழாதே! சரி நான் facebook பாக்கல. என்ன ஹெல்ப் செய்யணும் சொல்லு. காய் நறுக்கித்தரவா? வெளில போய் ஏதும் வாங்கி வரணுமா? என்ன வேணும் சொல்லு."

" ஒண்ணும் வேணாம் போங்க" என்று ஊடினாள் வனஜா.

ஒரு பத்து நிமிடம் பிடித்தது சிவராமனுக்கு அவளை சமாதானம் செய்ய. நார்மலான வனஜா சொன்னதைக் கேட்டு சிவராமனுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது.

" என் கோயம்புத்தூர் சித்தப்பா இருக்காரில்ல.. அவர் பொண்ணுக்கு அதான் என் கடைசி தங்கச்சிக்கு வர்ற பதினஞ்சு கல்யாணம். பத்திரிகை வந்திருக்கு. போன்லேயும் பேசறேன்னு சொல்லியிருக்கார். நாம அவசியம் போகணும். இன்னிக்கே டிக்கட் புக் செஞ்சுடறீங்களா?"

"என்னது பதினஞ்சாம் தேதியா?" சிவராமன் நெற்றி சுருங்கியது.

" ஏன் அன்னிக்கு வேற என்ன விசேஷம்? எதாச்சும் ஆபீஸ் மீட்டிங் இருக்கா?"

" இல்லை அன்னிக்கு என்னோட ****** க்ரூப் மீட்டிங் ஒண்ணு ஏற்பாடு செஞ்சிருக்காங்க. சென்னைலதான். அதுக்குக் கண்டிப்பாப் போகணும்னு..."

வனஜா முகம் மீண்டும் சிவந்தது. கோவத்தில். " என் தங்கச்சிக் கல்யாணத்தை விட உங்க facebook க்ரூப் மீட்டிங் பெரிசா போச்சா? நான் பிள்ளைங்கள கூப்பிட்டுக்கிட்டு தனியா போய்க்கறேன்" என்று விருட்டென்று அங்கிருந்து போனாள் .

அடுத்த ஒரு மணி நேரம் அங்கே ஒரு அமைதி நிலவியது. எதுவும் பேசாமல் சிவராமன் வங்கிக்குக் கிளம்பினான். வழக்கமாக லஞ்ச் கையில் கொண்டுவந்து தரும் வனஜா, அன்றைக்கு டைனிங் டேபிள் மேல் வைத்துவிட்டு சென்றுவிட்டாள்

சிவராமனும் எதுவும் பேசாமல் கிளம்பிப்போனான்.

அன்றைக்கு வங்கிக்கு ரிட்டயர்டு ஏஜிஎம் வந்திருந்தார். டெபிட் கார்டு மாற்றிக்கொள்ள. சிவராமன் அவரை வரவேற்று அவர் வேலையை செய்து கொடுத்தான். பிறகு காப்பி வந்தது. குடித்துக்கொண்டே பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். "ரிட்டயர்டு வாழ்க்கை ஜாலிய போகுதா ஜி?" என்றான் சிவராமன்.

ஏஜிஎம் முகம் சட்டென்று வாடியது. " அத ஏன் கேக்கற சிவா..ஆபீஸ், ப்ரமோஷன்னு ஓடியோடி வேலை செஞ்சேன். குடும்பத்தை கவனிக்கல. வேண்டியது எல்லாம் செஞ்சிருக்கேன்னு என்ன நானே சமாதானம் செஞ்சுக்குவேன். ஆனா அவங்களுக்கு வேண்டியது நான் என்னுடைய டைம்னு புரிஞ்சுக்கல. ரெண்டு பையன்களும் யுஎஸ் செட்டில்டு. வாவான்னு அம்மாவைக் கூப்பிட்டு வச்சுக்கறாங்க. என்னையும் கூப்பிட்டாங்க. எனக்கு அங்க குளிர் ஒத்துக்கல. ஆனா என் மனைவி கொறஞ்சது ஆறு மாசம் யுஎஸ்-லதான் இருக்கா.நான் இங்க தனியா. இப்பத்தான் குடும்பத்தோட அருமை புரியுது" என்று முடித்தார். சொல்லி முடிக்கையில் அவன் கண்கள் கலங்கி விட்டது. சிவராமன் கண்களும்தான்.

அன்று மாலை வீடு திரும்பிய சிவராமன் வனஜாவின் வாடிய முகத்தைப் பார்த்தான். அவன் கேட்காமலேயே காப்பி எடுத்து வந்தாள். காப்பியை வாங்கிக்கொண்டவன் அவள் கையில் ஒரு கவரைக் கொடுத்தான்.

கண்களில் கேள்விக்குறியோடு அதை வாங்கி உள்ளே இருந்த பேப்பரை எடுத்தப் பிரித்துப் படித்த வனஜாவின் முகம் மலர்ந்தது.

அவர்கள் நால்வரும் கோவை போவதற்கான டிக்கட்.

"கோவம் போச்சா வனி?"

"ம்ம்ம்ம்" என்றாள் வனஜா. சிவா அவளை இறுக்கி அணைத்தான்.

கண்டிஷன் (சிறுகதை)

கண்டிஷன் (சிறுகதை)

இனியும் அழுது தேம்பாதே
அழுதா மனசு தாங்காதே

- நாயகன்

எல்லாத்துக்கும் ஒரு லிமிட் வேணாமா? ஒருத்தரப் பாராட்டறதா நெனச்சுக்கிட்டு மத்தவங்கள அவமானப் படுத்தலாமா? அது அவமானம்னு உங்களுக்குத் தெரியாம இருக்கலாம். ஆனா அவன் முகம் போற போக்கப் பாத்தாவது புரிய வேணாமா? அப்புறம் என்ன அப்பா அம்மா?

கணேஷின் மனம் கனத்தது. கண்களில் இருந்து கண்ணீர் கரகரவென வழிந்தது. துடைத்துக்கொள்ளக் கூட தோன்றாமல் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தான்.

சின்ன வயசில் இருந்தே அப்படித்தான். எப்பவும் எல்லாருக்கும் சுரேஷ் தான் ஒசத்தி. அவன் சிவப்பா களையா இருக்கானாம். கணேஷ் அப்படி இல்லையாம். அதற்கு இவன் என்ன செய்யமுடியும் என்று யாரும் யோசித்தது இல்லை. யாரும் என்ன யாரும்,
பெத்த அப்பா அம்மாவே யோசிச்சது இல்லை.

கணேஷுக்கு கோவம் கோவமா வரும். பேர்ல கூட வஞ்சகம். அவனுக்கு அழகா மாடர்னா சுரேஷ். தனக்கு கர்நாடகமா கணேஷ். படிப்பில் என்னவோ இருவரும் சுட்டிதான். இருந்தாலும் பெற்றவர்களுக்கு சுரேஷின் achievements தான் எப்பவும் பெரிசு.
அவனப் பாரு படிப்புல மட்டுமில்லாம ஸ்போர்ட்ஸ் ஸ்பீச்ன்னு வெளுத்துக்கட்டறான். நீ படிச்சா மட்டும் போறுமா? வேற ஏதாவது ஸ்கில் வேண்டாமா? என்று கேட்காத நாளில்லை.

இவன் என்ன செய்வான்? இவனுக்கு ஏனோ ஸ்போர்ட்ஸில் ஆர்வம் வரவே இல்லை. ஆனால் படிப்பில் ஒருபோதும் சோடை போகவில்லை.

இந்தப் பிரச்சனை அதோடு முடியவில்லை. சுரேஷ் பிளஸ் டூ முடித்தவுடன் அவன் மார்க்குக்கு நல்ல காலேஜில் பொறியியல் சீட் கிடைத்தது. கையில் இருந்த பணமெல்லாம் போட்டு அவனை படிக்கவைத்தார் அப்பா. பாங்கில் லோன் வாங்கலாம் என்றால் அவரது ப்ரைவேட் கம்பெனியில் மத்யதரமான உத்தியோகம்.

கணேஷுக்கு அப்பொழுதே கேட்கவேண்டும் போலத் தோன்றியது. எல்லா பணத்தையும் இவனுக்கே செலவழித்துவிட்டால் தன் படிப்புக்கு என்ன செய்வார்கள் என்று. ஆனால் கேட்கவில்லை. தெரியும் முன்னுக்குப் பின் முரணாக பதில் வருமென்று.

ஆனால் அவன் நினைத்தபடியே ஆனது. சுரேஷ் இன்ஜினியரிங் முடித்து மேல் படிப்புக்கு வெளிநாடு செல்ல ஆசைப்பட்டான். அப்பா கையில் பணமில்லாததால் வீட்டை அடமானம் வைத்து பணம் வாங்கி அவனை யுஎஸ் அனுப்பினார்கள்.

இவனும் பிளஸ் டூ முடித்தான். இவனும் first க்ரூப் தான். ஆனால் அப்பா சொல்லிவிட்டார். இனிமேல் என்னால் முடியாது. நீ ஏதாவது நார்மல் டிகிரி படித்துக்கொள் என்று. இவன் வாய் பேசாமல் ஒரு ஆர்ட்ஸ் காலேஜில் சேர்ந்து கொண்டான். அங்குதான் ஆர்த்தியை சந்தித்தான்.

ஆர்த்தி அவன் காலேஜுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த லேடீஸ் காலேஜில் படித்தாள். பஸ் ஸ்டாப் பழக்கம். நாளடைவில் நட்பில் முதிர்ந்தது. ஆர்த்திதான் அவனுக்குள் ஸீ ஏ படிக்கும் ஆர்வத்தையும் எண்ணத்தையும் விதைத்தாள் .

ஆனால் அதற்கான கோச்சிங் சேரக்கூட பணம் இவனிடம் இல்லை. ஆர்த்தி ஒரு கோச்சிங் சென்டரில் படித்தாள். தன்னுடைய நோட்ஸ் புக்ஸ் எல்லாம் இவனுக்குக் கொடுத்து உதவினாள். அந்த சென்டர் தந்த வீடியோ கிளாஸ் CDகளையும் பகிர்ந்து கொண்டாள்.

இருவரும் ஒரே அட்டெம்ப்டில் இன்டர் முடித்தார்கள். பிறகு ஒரு CAவிடம் ஆர்டிகல்ஷிப் சேர்ந்தார்கள். அப்போதுதான் சுரேஷுக்கு பெண் பார்க்கும் படலம் ஆரம்பித்தது. அங்கு இங்கு தேடி ஒரு நல்ல வரன் அமைந்தது. நல்ல குடும்பம். சற்று வசதியானவர்களும் கூட.
இரண்டு பெண்கள். இருவரும் அழகு.

பெண் பார்க்க சென்ற இன்றைக்குத் தான் அந்த அவமானம் நேர்ந்தது. பெண்ணின் தாத்தா பெண் பார்க்கும் படலம் முடிந்தவுடன் தன் மகன் காதில் ஏதோ சொன்னார். அவர் முகம் மலர்ந்தது.

அவர் கனேஷின் அப்பாவை அழைத்து அவர் காதில் ஏதோ சொன்னார். அப்பா முகத்தில் வியப்பு. அம்மாவை அழைத்து அவள் காதிலும் ஏதோ சொன்னார். அவள் முகத்திலும் வியப்பு. ஆனால் அவன் அப்பா திடீரென்று உரத்தக் குரலில் " இதோ பாருங்க சம்பந்தி! நீங்க கேட்டதுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ். ஆனா இது நடக்காது. ஏன்னா உங்க ரெண்டாவது பொண்ணுக்கு என் ரெண்டாவது மகன் ஈடே இல்லை. அவ எத்தன அழகு! அவளுக்கு வேற இடம் பார்த்துக்குங்க" என்றார்.

கணேஷுக்கு காலடியில் இருந்து தரை நழுவியது போலிருந்தது.
இப்படியுமா பெற்றோர்கள்? அட, வேண்டாம் சாமி, சொல்றத கொஞ்சம் அமைதியா சொல்லியிருக்கலாமே! இப்படி சபையில் வைத்து அவமானப் படுத்தலாமா?

அந்த இடத்தில் இருந்து விருட்டென்று வெளியேறினான். ஆர்த்தியை மொபைலில் கூப்பிட்டான். " கொஞ்சம் அந்த food court க்கு வரியா?" என்று கேட்கும்போதே அழுதுவிட்டான். "இதோ வர்றேன்" என்று பதறிய ஆர்த்தி சொன்னபடியே பத்து நிமிடங்களில் அங்கே வந்து சேர்ந்தாள். அவளைப் பார்த்ததும் கணேஷுக்கு துக்கம் அவள் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அழத் துவங்கினான். அவன் அழுது ஓயட்டும் என்று ஆர்த்தி நினைத்தாள்.

அழுகையினூடே கணேஷ் நடந்தவற்றை சொன்னான். ஆர்த்தி திகைத்தாள். பிறகு அவன் கண்களை பார்த்து" என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கறியா கணேஷ்?" என்றாள்.

கணேஷ் தன் பங்குக்குத் திகைத்தான். அதற்கு இரண்டு காரணங்கள். ஒன்று அவன் ஆர்த்தி பற்றி அப்படி இதுநாள் வரை நினைத்ததில்லை. இரண்டாவது சுரேஷின் மச்சினியை விடவும் ஆர்த்தி பலமடங்கு அழகானவள்.

வெகுநேரம் கணேஷ் அவளையே பார்த்தபடி இருந்தான். பிறகு மெதுவான குரலில் சொன்னான் " எனக்கு இதவிட சந்தோஷம் என்ன இருக்க முடியும் ஆர்த்தி? ஆனா ஒரு கண்டிஷன்... இல்ல இல்ல ரிக்வெஸ்ட்." என்றான்.

என்ன என்பது போல ஆர்த்தி அவனைப் பார்த்தாள்.

"நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா ஒரு குழந்தைதான் பெத்துக்கணும்"

ஆர்த்தி சிரித்தபடி அவனை அணைந்தாள் .

வீயார்